Burmistrz Darmstadt o mieszkalnictwie, infrastrukturze i przyszłości dzielnicy Ludwigshöhe
Dzielnica Ludwigshöhe to jeden z największych projektów urbanistycznych Darmstadt. Oczekuje się, że około 3100 osób znajdzie nowy dom na terenie dawnych koszar. Ale nowe osiedle to nie tylko mieszkania: szkoły, żłobki, transport publiczny, infrastruktura społeczna i, co nie mniej ważne, musi mieć własną, odrębną tożsamość. Burmistrz Hanno Benz omawia kryteria oceny projektu, koszty, swoją krytykę poprzednich decyzji i dlaczego uważa, że sztucznie stworzone osiedle jest nieprzekonujące.
Panie Benz, dzielnica Ludwigshöhe to jeden z największych projektów urbanistycznych Darmstadt. Jak Pan zmierzy jego sukces za dziesięć lat?
Przede wszystkim musi zostać ukończona. Musi to być osiedle mieszkaniowe gwarantujące jakość życia: dobre udogodnienia, dobre połączenia komunikacyjne, zrównoważone społecznie sąsiedztwo i niezbędną infrastrukturę społeczną.
Wierzę, że jesteśmy na dobrej drodze. Hala Ludwigshöhe została już otwarta, schody zagospodarowane, a kolejne projekty są planowane. Budujemy tu również szkołę. Ostatecznie liczy się to, aby wszystkie te rzeczy nie tylko istniały, ale i sprawnie funkcjonowały.
Jednocześnie, biorąc pod uwagę rosnące koszty, mieszkania w przystępnej cenie i przyjazne seniorom warunki życia stanowią palące kwestie. W jaki sposób dzielnica Ludwigshöhe może zachować różnorodność społeczną?
W Darmstadt fundamentalnie zmagamy się z problemem zbyt wysokich czynszów. Dlatego musimy zapewnić mieszkania w przystępnej cenie również osobom o średnich dochodach. Dotyczy to również osób starszych i mieszkań przyjaznych seniorom. W kontekście rozwijającego się miasta z dużym zapotrzebowaniem na mieszkania jest to kluczowe zadanie.
W nowo powstających dzielnicach ważne jest osiągnięcie jak najszerszego zróżnicowania społecznego. Chcemy zapobiec rozwojowi jednorodnej struktury mieszkańców. Jest to szczególnie ważne w dzielnicy Ludwigshöhe, która docelowo ma pomieścić około 3100 osób. To nie jest mała liczba.
Jednak branża nieruchomości i budownictwa w ostatnich latach bardzo ucierpiała z powodu różnych kryzysów. W rezultacie budownictwo mieszkaniowe finansowane ze środków prywatnych praktycznie załamało się. Doprowadziło to również do pewnej nierównomierności rozwoju dzielnicy Ludwigshöhe.
Nowe osiedle niesie ze sobą nie tylko mieszkania, ale także dodatkowe wymagania wobec szkół, żłobków i innych obiektów infrastruktury. W jaki sposób miasto zapewnia, że ten rozwój będzie dotrzymywał kroku?
Nowo powstający obszar mieszkaniowy potrzebuje odpowiedniej infrastruktury społecznej. Obejmuje ona szkoły, żłobki, miejsca spotkań społeczności i centrum rodzinne. Ale potrzebuje również osób, które będą w stanie zaspokoić potrzeby nowych mieszkańców. Dlatego słuszne jest, aby istniał zarządca lub koordynator osiedla.
Stoimy również przed ważnym zadaniem związanym ze szkołą. Początkowo istnieją budynki tymczasowe; budowa stała musi zostać rozpoczęta i ukończona tak szybko, jak to możliwe.
Jednocześnie musimy bardzo dokładnie przeanalizować koszty. Uważam, że szczególnie w przypadku budynków funkcjonalnych, musimy rozważyć bardziej ekonomiczne i modułowe metody budowy w przyszłości.
To również brzmi jak pewna doza samokrytyki. Czy były jakieś decyzje dotyczące dzielnicy Ludwigshöhe, które podjąłby Pan dzisiaj inaczej?
Podstawowe decyzje zapadły, zanim objąłem urząd. Dlatego zasada „pacta sunt servanda” mnie obowiązuje – umów należy dotrzymywać. Dlatego słuszne jest wdrożenie projektu zgodnie z planem.
Gdybym jednak mógł dziś sporządzić umowę o planowaniu przestrzennym, nie zobowiązałbym się do niej w ten sam sposób. Zwłaszcza w przypadku szkół, żłobków i innych budynków użytkowych skupiłbym się bardziej na opłacalnym, modułowym budownictwie.
Nie oznacza to, że takie budynki muszą być gorszej jakości. Nadal mogą spełniać wymogi ochrony klimatu i być wysokiej jakości. Mogą być jednak bardziej opłacalne. Biorąc pod uwagę rosnące koszty budowy, musimy o tym porozmawiać.
Nowa dzielnica może być solidna pod względem strukturalnym, a mimo to początkowo wydawać się nieco anonimowa. Czego potrzebuje dzielnica Ludwigshöhe, aby pielęgnować autentyczne poczucie wspólnoty?
Uważam, że przede wszystkim potrzeba woli mieszkańców, by identyfikowali się z tym miejscem. Tego nie da się sztucznie stworzyć. Niekoniecznie dzieje się to poprzez stowarzyszenia sąsiedzkie czy festiwale inicjowane z zewnątrz.
Na przykład w Lincoln istnieje stowarzyszenie, które wspólnie piecze chleb i zbudowało w tym celu piec chlebowy. Organizowane są festiwale sąsiedzkie. Uważam, że wiele z tego jest raczej sztuczne i mało organiczne.
Dzielnica musi rozwijać się w swoich mieszkańcach. Nie da się tego narzucić z zewnątrz.
Czy dzielnica Ludwigshöhe w ogóle musi wypracować własną tożsamość – czy może lepiej zintegrować się z istniejącą dzielnicą?
Być może wcale nie potrzebuje całkowicie niezależnej tożsamości. Silne powiązanie z istniejącą dzielnicą może być równie korzystne. Na przykład dzielnica Ludwigshöhe ma naturalne powiązanie z Bessungen.
Rzadko się zdarza, aby dzielnica powstała całkowicie samodzielnie i rozwijała się jako samodzielny byt. Nowe dzielnice są zazwyczaj częścią istniejącej dzielnicy. To może być właściwe podejście również w tym przypadku. W końcu
sama dzielnica Ludwigshöhe znajduje się tam. Nowa dzielnica poniżej to przede wszystkim teren dawnych koszar wojskowych, przekształcany na cele cywilne. Tworzymy tam bardzo potrzebne mieszkania. Ale to nie jest sztuczne miasto, które się buduje.
Czy dzielnica Ludwigshöh oznacza zatem koniec klasycznej ekspansji miejskiej, czy początek kolejnych projektów na dużą skalę?
To zależy od rozwoju populacji. Jestem głęboko przekonany, że nie możemy rozpatrywać rozwoju miast w izolacji. Musimy myśleć o nim regionalnie.
Jeśli napływ ludzi będzie się utrzymywał, naturalnie pojawia się pytanie, gdzie w przyszłości będziemy tworzyć kolejne osiedla mieszkaniowe. Największym projektem rozwoju dzielnic, który obecnie realizujemy, jest teren szpitala w Eberstadt. Nie jest on jednak tak duży jak dzielnica Ludwigshöh.
Moim zdaniem powinniśmy również w większym stopniu uwzględniać zapotrzebowanie mieszkańców na domy jednorodzinne i wolnostojące w przyszłych osiedlach. Celowo nie zrobiliśmy tego w przypadku dzielnicy Ludwigshöh
Dlatego zainicjowałem planowanie terenów szpitala w Eberstadt, aby uwzględnić również to pytanie. Rozwój miast będzie zatem nadal nas zajmował nawet po zamknięciu dzielnicy Ludwigshöh.
(DARMSTADT – CZERWONY)
Zdjęcie główne: burmistrz Hanno Benz i rzecznik prasowy Frank Horneff w rozmowie z Ulrichem Diehlem. Zdjęcia: Marc Bartolo
